I say Potato, you say.. Bring it on!!

Μην ακούσω μουρμουρα.. ξερω ότι έλειψα. Ότι έλειψα πολύ. Ενδεχομένως παραπάνω από ότι θα έπρεπε. Τόσο που δεν θυμάμαι καν τι γραματοσειρά χρησιμοποιούσα. Και εσείς πως φαίνομαι και τι ζώδιο είμαι.  Δεν έχω δικαιολογια για την απουσία μου. Η αλήθεια είναι οτι το πρωτο μισό χρόνο δεν έγραφα γιατι δεν είχα όρεξη. Τον άλλο μισό γιατι δεν έβρισκα την κατάληλη δικαιολογία. Μετά έπρεπε να χασω και μερικά κιλάκια και μετά ηρθε η νηστεία και σιγά τωρα που θα κάτσω να γράφω στις διακοπές.

 

 

Η αλήθεια είναι όμως πως είμαι κομμάτια. Είμαι κομμάτια απο την καθημερινή προσπάθεια να είμαι η τέλεια εργαζόμενη συζυγος, μητέρα, νοικοκυρά, φίλη και σεξοβόμβα. Και αυτο με δύο μόνο παιδιά. Εσείς εκεί έξω άραγε με τα τρία, τέσσερα, πέντε και δεν-κλείνω-ποτέ-το-φερμουάρ παιδιά, πως τα προλαβαινετε;; Η εξήγηση είναι μία. Μάλλον δυο. Ή είστε κακές μάνες ή ανεπρόκοπες νοικοκυρές. Εξηγηση νούμερο τρία δεν υπάρχει ούτε για πλάκα.

Το θέμα είναι ότι όλο αυτο το καιρό που δεν έγραφα δεν είχα και όρεξη να μαγειρεψω τίποτα της προκοπής.  Κάποια στιγμή όμως αυτό άρχισε να μου την δίνει στα νευρα. Κυρίως όταν έβλεπα τι χαζομάρες μαγειρευουν οι υπολοιποι... πλακα κανω ε;;

Οποτε στρωθηκα. Αλλά σήμερα δεν θα σας κουράσω με κάτι δύσκολο. Μια ευκολούλα πλην εξαίσια συνταγή γιατί είστε ουτως ή άλλως συγκλονισμένοι που ξαναγυρίσα. Οι σουπερ νοικοκυρές θα συμφωνήσουν μαζί μου ότι ειναι γρήγορη και ευκολη, οι ακαμάτρες,που να καθόμαι να φτιαχνω εγώ τέτοια τώρα και έχω να φτιάξω και νύχια.. προσοχή λοιπόν στα σχόλια που θα αφήσετε γιατί η κατηγοριοποίηση θα γίνει αυτόματα και θα σας βγει το όνομα.

Πατάτες λοιπόν στον φούρνο. Εννοείται πως όχι ότι να ναι. Τραγανές, γευστικότατες, μυρωδάτες και ικανές να αποτελέσουν απο μόνες τους ένα κυρίως πιάτο. Εννοείται πως δεν θα βαζα ότι και ότι. Μα σας παρακαλώ!

Πατάτες φούρνου με μπέικον και κεφαλοτύρι 

2 κιλά μέτριες σε μέγεθος πατάτες

200 μλ ελαιόλαδο

200 γρ. μπέικον

4 σκελίδες σκόρδο (με τις φλούδες) ελαφρά πατημένες

400-600 μλ ζωμό κοτόπουλου

ρίγανη

αλάτι

πιπέρι

θυμάρι

50 γρ. τριμμένο κεφαλοτυρι ή παρμεζάνα

μπόλικη sour cream ή creme fresh

Καθαρίστε τις πατάτες και βάλτες τις ολοκληρες με αρκετό νερό να βράσουν για περίπου 10 εώς 15 λεπτά μέχρι να μαλακώσουν ελαφρά. Στραγγίξτε τις και ξαναγυρίστε τις στην κατσαρόλα στην οποία έχετε βάλει το ελαιόλαδο να κάψει ελαφρά. Καβουρδίστε τις για περίπου 5 λεπτά εώς ότου ροδισουν ελαφρά απο όλες τις πλευρές. Λίγο πρις τις βγάλετε απο την κατσαρόλα προσθέστε και τις σκελίδες σκόρδου και καβουρδίστε το και αυτό, προσεχοντας όμως να μην μαυρισει και πικρίσει. 

Αφήστε τις να κρυώσουν ελαφρά και χαραξτε τις σε φέτες χωρίς όμως να τις κόψετε εντελώς. Εαν δυσκολευεστε τοποθετήστε τις επανω σε ένα κουτάλι της σούπας και χαράξτε τις μεχρι το μαχαίρι να ακουμπήσει στο κουτάλι. Κοψτε το μπέικον σε μικρότερα κομμάτια και γεμίστε με αυτά τις χαραμάδες.

Τοποθετήστε τις πατάτες σε ένα πυρέξ, περιχύστε με το λάδι της κατσαρόλας και το ζωμό κοτόπουλου,  πασπαλίστε με αλάτι, ρίγανη, θυμάρι και πιπέρι και ψήστε τις σε προθερμάσμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για 30 λεπτά. Που και που κουνηστε το πυρέξ ώστε ο ζωμός να πάει παντού. Ενδεχομένως χρησιμοποιήστε ένα κουτάλι για να τις περιχύνετε με το ζουμι. Είναι έτοιμες όταν είναι ροδοκόκκινές, το μπεικον τραγανό και το ζουμι ελάχιστο. Βγαλτε τις απο τον φούρνο και πασπαλίστε με την τριμμένη παρμεζάνα. Σερβίρετε τις όπωσκαιδηποτε με sour cream ή creme fresh.

Αυτά για αρχή.

Β.

When the dark (beet) root rices........

 Ε ναι λοιπόν νηστευω. Και όταν νηστευω δεν έχω έμπνευση. Λίγο δύσκολο να γράψω για τα κάλλη της φασολάδας όταν στο μυαλό μου κυριαρχεί η εικόνα μιας καλοψημένης μπριζόλας πάνω στην οποία λιώνει αργά και βασανιστικά ένα κομματάκι αρωματικού βουτύρου. Αναγκαστικά λοιπόν περίμενα λίγο καιρό μέχρι το σώμα μου να συνιθίσει σε αυτή την νέα κατάσταση και να μάθει να εκτιμάει την χορτοφαγία. Ευκολο δεν ήταν. Ήδη από την πρωτη μέρα της σαρακοστής που αποφάσισα να μην ξαναφάω κρέας , το βραδυ δεν μπόρεσα να κλέισω μάτι. Εντωμεταξύ κρέας τρώμε μόνο μια φορά την εβδομάδα αλλά η ιδέα της στέρησης και μόνο με έβγαλε νοκ άουτ. Τώρα όμως, μερικές εβδομάδες μετά, όχι μόνο έχω συνηθισει αλλά έχω ανακαλύψει και τις καλύτερες ημι-νηστίσιμες συνταγές. Παρόλλα αυτα αν δείτε να λέιπει κανένα γράμμα απότο κέιμενο, όπως το σ που οιάζει με μπριζόλα ή το δ που μοιάζει με παϊδάκι, να ξέρετε ότι έχουν χωνευτεί.

 

Εννοείται όμως ότι νηστευω μόνο από κρέας. Άν έκοβα και τα υπόλοιπα θα πρεπε να κόψω και φλέβες... Ένα από τα αγαπημένα μου φαγητά αυτο το καιρό λοιπόν είναι το ριζότο. Γίνεται εξαιρετικά γρήγορα και είναι φανταστικά ευελικτο. Μπορείς να βάλεις μέσα ότι αγαπάς (τυριά, θαλασσινά), ότι έχεις στο ψυγείο σου και δεν έχει την φρεσκάδα της πρώτης νιότης (πιπεριές, ντομάτες κολοκυθάκια, μανιτάρια) και ότι αγόρασες σε μια στιγμή παράκρουσης και δεν ξέρεις πως να μαγειρέψεις (ραντίτσιο, αρακά, σπαράγγια). Ναι λοιπόν το ριζότο συγχωρεί πολλές ατασθαλίες. Την απουσία κρασιού, την έλειψη φρέσκου βουτύρου, ακόμα και την αντικατάσταση της παρμεζάνας με ένα καλό ροκφόρ. Αυτό που δεν συγχωρεί είναι το παραβράσιμο και η μετατροπή του από ένα al dente ριζότο στο λαπά της γαστρεντερίτιδας. Κάντε μου την χάρη λοιπόν και μην επιλέξετε την στιγμή που θα το βάλετε να βράσει για να βγείτε να απλώσετε την μπουγάδα σας, ούτε για να βάλετε σκούπα. Και σίγουρα ούτε όσο βλέπετε τον Σουλειμάν.

Μία από τις πιο πιο πιο αγαπημένες μου εκδοχές είναι το ρυζότο με πατζάρια. Αν σας αρέσουν τα πατζάρια, ετοιμαστείτε να παθετε την πλάκα σας. Σπάνια έχω μαγειρεψει και έχω γευτεί ένα τόσο καλαίσθητο φαγητό.  Χάρη στην προσθήκη κόκκινου κρασιού , το ρύζι απορροφάει το χρώμα του πατζαριού πιο ευκολα, χωρις να το αποχρωματίζει, χαρίζοντας έτσι στο ριζότο ένα βαθύ κόκκινο χρώμα. Επιπλέον εξισορροπεί τις γευσεις, μειώνοντας ελαφρά την έντονη γήινη γευση του πατζαριού. Το κατσικίσιο κασέρι δε με το οποίο αντικατέστησα την παρμεζάνα ανεβάζει την γευση σε μια άλλη διάσταση. Ίσως χωρίς αυτό το συγκεκριμένο φαγητό να μην ήταν το ίδιο. Αν μπορείτε λοιπόν προσπαθήστε να προμηθευτείτε κάποιο.

Η παρασκευή του , όπως και σε όλα τα ρυζότα άλλωστε, είναι εύκολη και γρήγορη και με εγγυημένη επιτυχία. Καμία δικαιολογία λοιπόν για να μην το φτιάξετε.

 

 

Ρυζότο με πατζάρια (english version bellow)

150 γρ. Ρύζι για ρυζόττο

150 μλ κόκκινο κρασί ξηρό

250 γρ. πατζάρια βρασμένα και τριμμένα στον ψιλό τρίφτη

1 μέτριο κρεμμύδι ψιλοκομμένο

1 σκελίδα σκόρδο

περίπου 600 μλ καυτό ζωμό λαχανικών

επιπλέον

1 κουταλιά βούτυρο

μια χούφτα τριμμένη κατσικίσιο κασέρι

λίγο φρέσκο άνηθο

 

Σε ένα βαθύ τηγάνι βάλτε το βούτυρο να λιώσει και σε χαμηλή φωτιά  καβουρδίστε το κρεμμύδι και το σκόρδο για περιπου 5-7 λεπτά. Προσθέστε το ρύζι και αφού το καβουρδίσετε και αυτό για 2 λεπτά,σβήστε τα με κρασί. Συνεχίστε το βράσιμο σε χαμηλή φωτιά προσθέτοντας κάθε φορά τόσο καυτό ζωμό, ώστε το ρύζι να είναι πάντα ελαφρά καλυμμένο με υγρά. Βράστε συνολικά για 20 λεπτά περίπου. Στα τελευταία 10 λεπτά προσθέστε και το τριμμένο πατζάρι. Αποσύρετε απο την φωτιά και προσθέστε το υπόλοιπο βουτυρο. Πασπαλίστε με το τριμμένο κασερι και τον άνηθο και σερβίρετε αμέσως. Απολαυστε ξεδιάντροπα.

Υ.Γ. Έστω και απο εδώ, έστω και τώρα, εβδομάδες μετά να ευχαριστήσω την Φωτεινή Σίμου για το αφιέρωμα στο ELLE Απριλίου.

In English

Beetroot Risotto

150g. Arborio Rice
150 ml dry red wine
250 gr. beets cooked peeled and grated1 medium onion, chopped
1 clove of garlic chopped
600 ml hot vegetable stock

additional
1 tablespoon butter
a handful grated goat cheese
little fresh dill

Melt the butter in a large saucepan over medium heat. Add the onion and garlic and cook until just softened. Add the rice and stir to coat the rice grains in the butter. Add the red wine to the rice and continue cooking until most of the liquid has been absorbed. Add the stock, a ladleful at a time, stirring to prevent catching and allowing the liquid to be absorbed before adding the next ladleful. Cook for about 20 minutes. In the last 10 minutes add the grated beetroot. The Risotto is ready when the rice is cooked but slightly al dente.

Remove from the heat, stirr in the Butter and the half of cheese. Serve topped with a sprinkling of parmesan and dill leaves.

Let´s have a Soup(er) Day

Σήμερα λέω να γράψουμε ιστορία. Βάζουμε λοιπόν ένα ποτήρι κόκκινο κρασί για να τρέχει η γλώσσα ροδάνι, βάζουμε και λίγο Billy Talent γιατι έτσι ξερουμε και έτσι γουστάρουμε, χαμηλώνουμε και λίγο τα φώτα για να κάνουμε ατμόσφαιρα, όχι μισό τα ξααννοίγουμε γιατί δεν βλέπουμε την τύφλα μας, και προχωράμε στην ιδεα την φοβερή και τρομερή που θα σας αλάξει την ημέρα και την ζωή.

Μεταξύ μας...δεν είναι και τόσο δική μου η ιδέα. Την ιδέα για φαγητό στα βαζάκια, την πρωτοείδα στο Pinterest αλλά ουσιαστικά την ήξερα από τότε που έγινα η ίδια ακαμάτρα μάνα και συχνά αντί να στρωθώ στο μαγείρεμα, έτρεχα στις σαλσες και τάιζα στο παιδί μου βαζάκια της χιπ.

Ποια είναι λοιπόν η σούπερ ιδέα; Πάιρνεις ένα βάζο με περιέκτικότητα ίσα με αυτή του στομαχιού σου και το γεμίζεις με ψιλοκομμένα λαχανικά  της αρεσκείας σου καθώς και με σπασμένα Instant Noodles. Προσθέτεις τα μπαχαρικά που πιστευεις ότι θα του πάνε, καθώς και λίγο σπορέλαιο, λίγη σόγια και fish sauce για την απαραίτητη αλμύρα, λίγο χυμό λάιμ, ίσως και λίγο σπιτικό ζωμό λαχανικών, αν ανήκεις στις πολύ προκομμένες, αν όχι βάλε έτοιμο αλλά το κρίμα στο λαιμό σου , κλείσε το βάζο και βάλτο στο ψυγείο. Την άλλη μέρα βάλτο στην τσαντούλα σου και τράβα στην ευχή του θεού. Λίγο πριν πεινάσεις, γέμισε το βάζο με βραστό νερό, ξανακλέιστο και περίμενε ίσα με 5 λεπτά. Πάρε κουτάλι και χόρτασε την πείνα σου χωρίς τύψεις, χωρις θερμίδες και χωρίς πολλά πολλά έξοδα.  Και αν δεν δουλευεις σε γραφείο αλλά έξω, πάρε το σούπερ ντούπερ θερμό της Τάπερ που κρατάει το νερό 24 ώρες καυτό και πάρτο μαζί στο εργοτάξιο. Ναι εκείνον το μπλε τον μεγάλο που κάνει ενα σωρό λεφτά.

Τώρα σίγουρα νομίζεις ότι επειδή η ιδέα είναι απλή η γευση θα είναι εξίσου έτσι και έτσι. Έτσι; Ε λοιπόν να ξέρεις ότι η  γευση είναι ....ΣΟΥΠ-ΕΡ. Αυτό δεν λέμε τόση ώρα;

Η παρασκευη της είπαμε είναι απλή. Τα υλικά προσαρμόζονται ανάλογα με τα γούστα. Ο σπιτικός χωμός είναι καθαρά προεραιτικός αλλά αν τον φτιάξεις μια φορά να είσαι σίγουρος ότι δεν θα ξανααγοράσεις έτοιμο.

Αρχίζουμε λοιπόν με αυτόν

Για ένα μεγάλο βάζο

Ζωμός λαχανικών σε σκόνη

2 μεγάλα καρότα

1/2 ρίζα σέλερι

3 κλωνάρια σέλινο

2 κρεμμύδια

1/2 φινόκιο

2 πράσσα (μόνο το άσπρο μέρος)

Αλάτι (προεραιτικά)

1 κουταλάκι σκόρδο σε σκόνη

Η παρασκευή είναι απλή. Βάλτε όλα τα υλικά, σε δόσεις, στο μπλέντερ και πολτοποιήστε τα (εγώ τα πέρασα από τον τρίφτη της κουζινομηχανής μου). Απλώστε τα σε 2 ή και τρεις λαμαρίνες, ανάλογα με τον όγκο τους και βάλτε τα στο φούρνο στους 80 βαθμούς μέχρι να στεγνώσουν. Ειδάλως, αν έχετε χρόνο αφήστε τα έξω μέχρι να στενώσουν από μόνα τους. Αφού στεγνώσουν εντελώς, ξαναβάλτε τα στο μπλέντερ και πολτοποιήστε τα μέχρι να γίνουν σκόνη. προσθέστε το σκόρδο σε σκόνη και αλάτι όσο πιστευετε. Εγώ έβαλα δύο καλές κουταλιές fleur de sel. Φυλάξτε το σε βάζο σαν τα μάτια σας.

 

 

 

 Σούπα λαχανικών σε βάζο (soup in a jar)

Αρκετά προσαρμοσμένη από το βιβλίο klassische Chinesische Küche

Για ένα βάζο 1/2 λίτρου

Μερικές ροζέτες μπρόκολου

1 καρότο σε ζυλιέν

2 κρεμμυδάκια φρέσκα σε φέτες (το άσπρο και λίγο από το πράσινο μέρος)

2 μανιτάρια σε λεπτές φέτες

1 κουταλάκι τζίτζερ τριμμμένο

1 μικρό μαρούλι ψιλοκομμένο ή

μία χούφτα κινέζικο λάχανο

1/2 κουταλάκι σκόρδο σε σκόνη

1/4 κόκκινη πιπεριά σε λεπτές φέτες

προεραιτικά 1/4 κρεμμύδι σε λεπτές φέτες

1 χούφτα Instant Noodles σπασμένα σε μικρά κομματάκια

μερικά φύλλα κόλιανδρου

Για το ντρέσσινγκ

1 κουταλιά σόγια σως

2 κουταλιές fish sauce

2 κουταλιές σπορέλαιο

το χυμό από 1/2 μικρό λάιμ

1 κουταλάκι ζωμό λαχανικών σε σκόνη

 

βραστο νερό όσο πάρει

αλάτι, πιπέρι

 

Βαλτε όλα τα ψιλοκομμένα λαχανικά στο βάζο, ανακινήστε ελαφρά ώστε να αναμειχθούν, προσθέστε τα υλικά του ντρέσσινγ και βάλτε το στο ψυγείο μέχρι να το χρησιμοποιήσετε.

Τα λαχανικά φροντίστε να είναι αρκετά ψιλοκομμένα ώστε να προλάβουν να βράσουν ελαφρά. Εντελώς μαλακά δεν θα είnαι εννοείται αλλά θα είναι al dente.

 Όταν το πεινάσετεγεμίστε το βάζο με βραστό νερό μέχρι επάνω και αφήστε το να σταθεί για 5 λεπτά. Αλατοπιπερώστε αν χρειαστεί και απολάυστε.

Για πέστε μου λοιπόν... πόσο σούπερ ήταν η δική σας μέρα σήμερα;;

Ζεστή Σαλάτα με σπαράγγια, αβοκάντο και φέτα

Αν και σήμερα είχα σκοπό να ανεβάσω μια συνταγή για ενα υπέροχο σοκολατένιο τσιζκεικ με καραμελωμένες φράουλες, μια σύντομη επίσκεψη στην μισητή ζυγαριά με έκανε να αλαξω γνώμη πολύ γρήγορα. Δυστυχως δεν είναι καιρός ούτε για σοκολατένια τσιζκεικ και σίγουρα ούτε για καραμελωμένες φράουλες. Αλλά σίγουρα είναι καιρός για κοντές φουστίτσες, αεράτα φουστανάκια και παντελονάκια κολητά και φυσικά κορμιά που να χωράνε σε όλα αυτα χωρίς να θυμίζουμε χωριατικο λουκάνικο με μια γερή δόση πορτοκάλι.

Κομμένες λοιπόν οι παρασπονδίες. Και επειδή αυτή την εβδομάδα τα ελληνικά σπαράγγια έχουν την τιμητική τους στο ALDI είπα να ξεκινήσουμε από εκει.  Εδώ να πω ότι από τότε που έμαθα να μαγειρευω ή ίδια μου σπαράγγια, δηλαδή τα τελευταια δύο χρόνια, τα λατρευω στην κυριολεξία. Μπορώ να καταλάβω όμως και αυτούς που λένε ότι δεν θέλουν να τα βλέπουν στα μάτια τους. Έτσι ακριβώς σκεφτόμουν και εγώ παλαιότερα. Σε αυτό είχαν βοηθήσει και κάποιες λάθος επιλογές σπαραγγιών. ξυλιασμένων, άνοστων, σάπιων, μαραμένων. Πλέον αν θέλω να είμαι εντελώς σίγουρη ότι τα σπαράγγια που πήρα είναι τρυφερά αγοράζω μόνο πρασινα. Φυσικά αυτό δεν αποτελεί εγγύηση ότι δεν θα έχουν ξυλιασμένες άκρες. Γι αυτό και αφαιρούμε πάντα δύο δάχτυλα από το τέλος. Και αν το σπαράγγι είναι χοντρό σαν τον αντίχειρα, τα ξεφλουδίζουμε κιόλας. Αλλά αν θέλετε να είστε εντελώς σίγουροι τα ξεφλουδίζετε πάντα, ανεξάρτητα το πάχος τους. Από τα πράσινα ξεφλουδίζουμε τα δύο τρίτα. Από τα άσπρα, από τον ανθό και κάτω και αν γίνεται δύο φορές. 

Η παρακάτω συνταγή είναι από τις πολύ αγαπημένες μου κυρίως γιατί είναι ευκολη και γρήγορη και δεν χρειάζεται κάποια επιπλέον προετοιμασία ή περαιτέρω επεξεργασία. Ο ζωμός μέσα στον οποίο σιγοβράζουν και μαρινάρονται συγχρόνως είναι υπέραρκετός για να σας δώσει ένα καταπληκτικό ντρέσινγκ ενώ η ελληνικότατη και πεντανόστιμη φέτα δένει απόλυτα με το κρεμώδες αβοκάντο  για να αποτελέσουν όλα μαζί μια υπέροχη σαλάτα ή ένα πεντανόστιμο και ελαφρύ κυρίως γευμα.

 

 

Ζεστή σαλάτα με σπαράγγια, αβοκάντο και φέτα

Προσαρμοσμένη από το Paule´s Kitchen

500 γρ. σπαράγγια

2 αβοκάντο

150 γρ. τυρί φέτα

1/2 μπαστουνάκι βανίλιας ή

1 σκελίδα σκόρδο (αν και εγώ προτιμώ την εκδοχή με την βανίλια)

1 κουταλάκι ζωμό λαχανικών

150 μλ νερό

1 μεγάλη κουταλιά βούτυρο

το χυμό ενός λεμονιού

αλάτι, πιπέρι

 

Πλύντε τα σπαράγγια και καθαρίστε τα με το τρόπο που υπέδειξα παραπάνω. Σε ένα φαρδύ αντικολητικό τηγάνι βάλτε το βούτυρο να ζεσταθεί και καβουρδίστε τα σπαράγγια ελαφρά. Πασπαλίστε με το ζωμό λαχανικών, προσθέστε και την βανίλια και σβήστε με το νερό. Σιγοβράστε τα, ανακατευοντας ανά διαστήματα, μέχρι να βράσουν τα σπαράγγια και να σωθεί το ζούμι τόσο ώστε να μείνουν στο τέλος μόνο 3-4 κουταλιές. Προσοχή μονο μην τα παραβράσετε. Να μην είναι εντελώς al dente αλλά ούτε και πολύ μαλακά. Αφαιρέστε το τηγάνι από την φωτιά και αφήστε τα σπαράγγια να κρυώσουν ελαφρά. Αλατοπιπερώστε

Σε μια πιατέλα κόψτε το αβοκάντο σε λεπτές φέτες και περιχύστε το με το χυμό λεμονιού. Αλατοπιπερώστε ελαφρά. Απλώστε από πάνω τα σπαράγγια, πασπαλίστε με την τριμμένη φέτα και απολαυστε τα με μπόλικο ψωμάκι και ένα ποτήρι παγωμένο άσπρο κρασί.

Σας φιλώ

Βασιλική

Τάρτα με κολοκυθάκια και ανθότυρο/ Zucchini and Ricotta Galette ή ίσως η καλύτερη αλμυρή τάρτα που έχετε φάει ποτέ!

Αν και λατρευω την μαγειρική, υπάρχουν ημέρες που δεν έχω ιδέα, όχι απλά τι να μαγειρεψω αλλά και τι θα ήθελα να φάω.  Και κάτι τέτοιες ημερες συνήθως δεν βοηθαει ουτε μια βόλτα στο Σ/Μ από όπου συνήθως εμπνέομαι. Οπότε πάω σπίτι και ή κοιτάζω τι έχει στο ψυγείο και προσπαθώ να κάνω κάτι με αυτά ή είμαι ιδιαίτερα ευγενική με το Νίκο με την ελπίδα να με βγάλει για φαγητό. Όταν όμως είσαι από τις 6 το πρωί ξύπνια και στο πόδι και τρέχεις να προλάβεις σχολεία, δουλειές, πιάνα, ενόργανες κτλπ... το τελευταίο που θέλεις είναι να κάνεις άλλη μία διαδρομή, έστω και αν η επιβράβευση αυτής είναι ένα πιάτο τηγανητά μακαρόνια ή ένα ζουμερό στεικ. Πόσο μάλλον να είσαι ευγενική. Τέτοιες μέρες δεν θέλω να είμαι ευγενική. Θέλω να έχω την ησυχία μου. Θέλω να ξαπλώσω στον καναπέ, να βάλω μια εντελώς ανεγκέφαλη ταινία και να πάψω να σκέφτομαι. Οπότε μαγειρευω αναγκαστικά ότι υπάρχει στο ψυγείο. Και στο ψυγείο μου την τελευταία φορά που βρισκόμουν σε μια τέτοια κατάσταση το μόνο που υπήρχε και θα μπορούσε να μαγειρευτεί ήταν μερικά κολοκυθάκια και ένα μπρόκολο που κόντευε να γίνει λούτρινο. Οπότε μας μέναν μόνο τα κολοκυθάκια. Αλλά να τα φτιάξεις πως ; Κεφτέδες με μπόλικο τζατζίκι που λατρευω; Ή τηγανητά με μπολικη σκορδαλιά to die for; Τι κρίμα όμως που τίποτα από τα δύο δεν αρέσουν στα παιδιά. Κακομαθημένα. Γκρρρρρρ.....

Οπότε στρώθηκα στον υπολογιστή και άρχισα να ψάχνω. Και δεν άργησα να βρω την τέλεια συνταγή. Μια Galette με λαχανικά από το  Smitten Kitchen. Σαν πρωτο με ξελιγωσαν οι φωτογραφίες. Απλά απίθανες λες και το είχες μπροστά σου. Λές και το βγαλες μόλις από το φούρνο και περιμένεις ίσα ίσα να πάψει να αχνίζει για να το καταβροχθίσεςι χωρίς να πάθεις εγκαυματα τρίτου βαθμού. Η ζύμη δε φαινόταν όνειρο. Κάτι σαν σφολιάτα ένα πράμα αλλά εκατοντάδες χιλιάδες εκατομύρια φορές πιο νόστιμη και χωρίς να θρυματίζεται στην κάθε δαγκωνιά αφήνοντας περισσότερα ψίχουλα στα ρούχα παρά στα δόντια Η παρασκευή της θυμίζει αρκετά αμερικάνικη μηλόπιτα μόνο που  εδώ αντικαθιστάς ένα μέρος του βούτυρου με creme fraiche. Όσο για την γέμιση, η συγκεκριμένη είναι όλα τα λεφτά. Συνδιάζει τα δύο πιο αγαπημένα μου υλικά. Κολοκυθάκια και σκόρδο. Δεν ξέρω για εσάς αλλά αυτα τα δύο υλικά για μένα ανήκουν μαζί. Κάτι σαν την φέτα με την ντομάτα ένα πράμα.

 

Και τώρα σίγουρα περιμένετε να σας πω ότι μπήκα στην κουζίνα και την έφτιαξα. Πλάκα κάνετε. Φυσικά και όχι. Εκείνη την ημέρα φάγαμε σκουπίδια τύπου ΜC Donalds. Την έφτιαξα όμως την επομένη. Και την εξαφανίσαμε σε κλάσματα δευτερολέπτου. Αν και ομολογουμένως στην αρχή οι άλλοι μου κάναν νερά. Τι μόνο αυτό θα φάμε;; Κολοκυθάκια;;; ιιιιιιιιιιιιι..μπλιαξ, πφούι.... κτλπ.... Σε αυτές τις περιπτώσεις λοιπόν μια είναι η λύση. Τους ποιάνεις ένα έναν απο τα μαλλιά και τους βουτάς το κεφάλι μέσα στο πιάτο γιατί πρωτον δεν ξέρουν να σεβαστούν το κόπο σου και δευτερον για να δοκιμάσουν έστω και με το ζόρι ότι αυτό το ιιιιι, μπλιαξ, πφούι που έχουν μπροστά τους, είναι μια απίθανη, πεντανόστιμη, υπέροχη, λαχταριστή, τραγανή και ζουμερη τάρτα ικανή να τα συναγωνιστεί και με το καλύτερο κρέας.

Εντάξει η ζύμη είναι λίγο Tricky, ειδικά αν δεν την έχετε ξανακάνει. Αλλά το αποτέλεσμα θα σας αποζημειώσει και με το παραπάνω. Αρκεί να μην αυτοσχεδιάσετε και να παραμείνετε στις οδηγίες. 2 πράγματα θα πρέπει να προσέξετε. Το νερό να είναι παγωμένο, κοινώς μπούζι και να μην την παραζυμώσετε. Καλά;

Οι φωτογραφίες δεν βγήκαν όπως θα έπρεπε ώστε να σας τρέξουν τα σάλια γιατί ήταν ήδη βράδυ και ώς γνωστό το βράδυ δεν βλέπω μπροστά μου, πόσο μάλλον να βγάλω σωστές φωτογραφίες. Την επόμενη φορά όμως, δηλ. σε καναδύο ημέρες, που θα την ξαναφτιάξω θα τις ανανεώσω.

 

Τάρτα με κολοκυθάκια και ανθότυρο

προσαρμοσμένη από το Smitten Kitchen

 Για την ζύμη τύπου Galette

200 γρ. αλευρι για όλες τις χρήσεις

120 γρ. βούτυρο παγωμένο σε κομματάκια

1/2 κουταλάκι αλάτι

60 γρ. creme fraiche

2 κουταλιές παγωμένο χυμό λεμονιού

60 γρ. παγωμένο νερό

Βάλτε το αλευρι με το βουτυρο στο κάδο του μίξερ και δουλέψτε το κοφτά μερικές φορές στην δυνατή ταχύτητα μέχρι το βούτυρο να αρχίσει να αναμιγνύεται με το αλευρι και το μείγμα να αποκτήσει μια τριφτή μορφή. Προσθέστε το αλάτι, την κρέμα και το χυμό λεμονιού και συνεχίστε το δουλεμα για μερικά δευτερόλεπτα. Προσθέστε το παγωμένο νερό, σταδιακά, και δουλέψτε το τόσο όσο χρειάζεται ώστε να σχηματιστούν μεγάλα ψίχουλα. Το μείγμα πρέπει να μέινει ψιχουλιαστό εάν θελετε να εχετε μια αφράτη και αεράτη ζύμη με πολλές στρώσεις. Και φυσικά όσο πιο πολύ νερό βάλετε τόσο πιο καλά. Στην σελίδα που βρηκα την συνταγή προτείνει να αναμέιξτε το χυμό με την κρεμα και το νερό και να τα προσθέσετε όλα μαζί. Μπορείτε να το κάνετε και έτσι αν σας βολευει. Εγώ προτιμώ να προσθέτω τα υλικά ξεχωριστά γιατί έχω την εντύπωση ότι αν τα αναμείξω από την αρχή, η θερμοκρασία του νερού ανεβάινει και το βούτυρο δεν προλαβαίνει να παγώσει ώστε η ζύμη να γίνει αεράτη, αφράτη και με πολλές στρώσεις. Ρίχοντας το νερό στο τέλος, το βούτυρο απο εκεί που είχε πάρει την θερμοκρασία των υπολοίπων υλικών. ξαναπαγώνει και δημιουργέιται το φαινόμενο που προανάφερα. Εσέις δοκιμάστε και τις δύο εκδοχές και κρατήστε αυτή που σας βολευει. Επίσης αν δέιτε ότι η ζύμη ξαφνικά αρχίσει και νερώνει σημαίνει ότι ο νερό δεν είναι αρκετά κρύο και το αλευρι δεν μπορεί να το αποροφήσει. Τυλίξτε την ζύμη σε μια μεβράνη και βάλτε την στο ψυγείο για τουλάχιστον 1 ώρα. Το ιδανικό είναι να την κάνετε από την προηγούμενη.

Για την γέμιση

2 μικρά κολοκυθάκια κομμένα σε λεπτές φέτες

160 γρ. ανθότυρο

50 γρ. τυρί φέτα

50 γρ. κεφαλοτύρι τριμμένο

1 κλωναράκι θυμάρι

λίγο αλάτι, λίγο πιπέρι

2 σκελίδες σκόρδο

4 κουταλιές ελαιόλαδο

Ανάψτε το φούρνο στους 200 βαθμούς. Πολτοποιήστε το σκόρδο και ανακατέψτε το με το λάδι. Αναμείξτε τα τυριά και προσθέστε σε αυτά το μισό από το σκορδόλαδο. Το υπολοιπο αναμείξτε το με τα φυλαράκια από το θυμάρι. Αλατοπιπερώστε. Σε καλά αλευρωμένη επιφάνεια ανοίξτε την ζύμη σε φύλλο με πάχος 3 χιλιοστών περίπου. Τοποθετήστε την επάνω σε μια λαδόκολα. Καλύψτε την με την κρέμα τυριών αφηνοντας ένα περιθώριο μέχρι τις άκρες πέριπου 3 εκατοστών. Αναμέιξτε τα κολοκυθάκια με το υπόλοιπο σκορδόλαδο και απλώστε τα κυκλικά, σε σχέδιο βεντάλιας πάνω στην κρέμα τυριών. Κλέιστε τις άκρες τις ζύμης φέρνοντας τες προς το κέντρο της τάρτας καλύπτωντας κατα αυτό το τρόπο και την πρωτη σειρά από τα κολοκυθάκια. Αλέιψτε την ζύμη αν θέλετε με λίγο αραιωμένο κροκάδι ή λίγο γάλα και ψήστε την για 40-45 λεπτά περιπου. Αφήστε την να κρυώσει ελαφρά και απολαυστε την.

Σας φιλώ

Μανιτάρια στο φούρνο με σκόρδο και μαιντανό

 

Τα μοναδικά μανιτάρια που είχα δει μέχρι τα 18 μου ήταν  κόκκινα με άσπρες μικρές βουλίτσες, σαν ζωγραφιστά σχεδόν,  που φυτρωναν στο δάσος όπου κατοικούσαν τα ξωτικά και τα στρουμφάκια ενίοτε. Η μαμα μου μας απαγορευε να τα πλησιάσουμε, προφανώς για να μην ενοχλήσουμε τα ξωτικά - ή τα στρουμφάκια- πόσο μάλλον να τα ακουμπήσουμε.  Μέχρι τότε αγνοούσα ότι τα μανιτάρια τρώγονται κιόλας. Αν και έμαθα αρκετά νωρίς την πικρή αλήθεια για τα στρουμφάκια, μανιτάρια πρωτοέφαγα στα 19 μου στην πρωτη μου δουλειά, σε μια πιτσαρία της κακιάς ώρας.   Αλλά εκείνα ήταν από κονσέρβα οπότε δεν ξέρω κατα πόσο μετράνε. Αν και δεν ενθουσιάστηκα, απόλυτα κατανοητό βέβαια γιατί τι γευση να χουν όταν προέρχονται απο κονσέρβα, υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι με την πρώτη ευκαιρία θα δοκίμαζα κάποια φρέσκα. Μερικά χρονια αργότερα και πολλές κονσέρβες επίσης, έποιασα δουλειά σε ένα αυστριακό εστιατόριο όπου τα φρέσκα μανιτάρια είχαν μια σταθερή θέση στην κάρτα τους. Εκεί έμαθα αρκετά πράγματα όσον αφορά τη συλογή τους, το καθάρισμα τους και το χρόνο ψησιματος αλλά κυρίως έμαθα να τα εκτιμάω και να τα μαγειρευω.

Αν και ποτέ δεν δοκίμασα να πάω να μαζέψω η ίδια μερικά- τα ψυχολογικά προβλήματα από την ιστορία της κοκινοσκουφίτσα δεν έχουν ξεπεραστει ακόμα- δεν χάνω ευκαιρία να αγοράζω εβδομαδιαίως κάποια τα οποία θα γίνουν κατόπιν σούπα, γέμιση για κρέπες, σαλάτα, σάλτσα για μακαρονάδες ή ψητά. Όπως και να τα κάνω, φροντιζω να μην χρησιμοποιώ πολλά μπαχαρικά, βότανα ή κρέμες ώστε να μην καλύπτεται αυτή η υπέροχη γήινη γέυση ή η βελούδινη υφή τους. Γι αυτά τα δύο στοιχεία τους άλλωστε τα αγοράζουμε έτσι δεν είναι; Για τον ίδιο ακριβώς λόγο δεν τα πλένουμε παρα τα βρουρτσίζουμε ελαφρά, ή τα σκουπίζουμε με λίγο χαρτί κουζίνας ώστε να φύγει το χωμα.

  Ανάλογα με τα μανιτάρια που θα αγοράσω, αποφασίζω και πως θα τα μαγειρέψω. Τις κανθαρέλλες πχ τις χρησιμοποιώ πιο πολύ στις σαλάτες μου περασμένες απλά λίγο στο τηγάνι με βούτυρο, τα πορτσίνι  σε σάλτσες και σε ριζότο, τα πλευρώτους ψητά με λίγο λάδι και μπαλσάμικο ενώ τα απλά παντού εφόσον τα βρίσκω όλο το χρόνο και είναι φτηνά σε αντίθεση με τα άλλα.  

Ξεφυλλίζοντας στις διακοπές του καλοκαιριού το περιοδικό Food&Travel και συγκεκριμένα το τευχος Σεπτεμβρίου, ανακάλυψα την παρακάτω υπέροχη συνταγή η οποία συνδιαζόντας δύο-τρία απλά υλικά έκανε ενα σχετικά απλό φαγητό να φαίνεται αριστούργημα. Και όχι μόνο.

Funghi gratinati (Μανιτάρια ψητά στο φούρνο με μαιντανό και σκόρδο)

προσαρμοσμένη από το περιοδικό Food&Travel

600 γρ. μανιτάρια άσπρα ή καφέ (agaricus)

6 κουταλιές ελαιόλαδο

3 σκελίδες σκόρδο

1/2 ματσάκι μαιντανό

λίγη ρίγανη

αλάτι, πιπέρι

2 φέτες άσπρο ψωμί μπαγιάτικο, χωρίς την κόρα

 Καθαρίστε τα μανιτάρια από το χώμα και αφαιρέστε τα κοτσάνια τους. Αλέιψτε ενα πυρεξ με λίγο λάδι και τοποθετήστε τα μανιτάρια με την κομμένη επιφανεια προς τα πάνω. Κόψτε τα κοτσάνια τους σε κομμάτια και μοιράστε τα αναμεσα τους. Σε ένα μπλέντερ βάλτε το σκόρδο με το ψωμί και αλέστε το. Ψιλοκόψτε το μαιντανό και ανακατέψτε τον με το ψωμί και το σκόρδο. προσθέστε και τα υπόλοιπα μπαχαρικά καθώς και το ελαιόλαδο. Πασπαλείστε με το μείγμα αυτό τα μανιτάρια και ψήστε τα σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για 20 λεπτά. Απολαυστε τα όσο είναι ακόμα ζεστά.

 

 

Δεν σας κούρασα σήμερα, έτσι;

Ευκολη Τάρτα με καραμελωμένες ντομάτες, πέστο και γραβιέρα

 

Καλώς σας ξαναβρήκααααα!! Αν είστε ακόμα εδώ δηλαδή γιατί οκ σαν να το έβγαλα λίγο τα μάτια με την απουσία μου. Εχω όμως καλές δικαιολογίες. Πρώτον είμασταν άδεια και δευτερον ήμουνα άδεια. Απουσιάζα λοιπόν από όλα αυτά που κάνω συνήθως. Εκτόις απότο φαί και τον ύπνο.

Και από την στιγμή που γυρίσαε τρέχω. Τα παιδιά μου μεγαλώνουν με ρυθμού ελέφαντα και χρειάζοντια πάλι ένα σωρό πράγματα. Περισσότερα και από μένα που θα αναγκαστώ να  πάω στο γραφείο με ρούχα και παπούτσια της περσινής σεζόν. Πλάκα κάνω. Της φετινής είναι. Πάλι πλάκα κάνω. Στην δουλειά μου δεν φοράμε ρούχα.

Λοιπόν.....σας ετοιμάζω σπουδαία πράγματα. Υπομονή μόνο! Και όρεξη σε μένα γιατί κάθε φορά που βάζω πολλά στο νου μου να κάνω, στο τέλος δεν κάνω τίποτα.

Γι αυτό θα αρχίσουμε με τα ευκολα. Την παρακάτω τάρτα την κάνω κατα τους καλοκαιρινους μήνες σχεδόν ανα δευτερη μέρα. Στην μάνα μου δε που χουμε ένα στρέμμα ντομάτες, κάθε μέρα μεσημέρι-βράδυ. Δυστυχώς δν προλαβα να την βάλω πριν τις διακοπές αλλά πιστευω ότι ακόμα και τώρα θα βρείτε καλές ντομάτες στην αγορά ή στον κήπο σας. Είναι πανευκολη, πεντανόστιμη, ελαφριά και συνοδευει άψογα το κρασάκι σας, την μπύρα σας ή το τσιπουράκι σας..... ότι πρέπει για τις ακαμάτρες αναμεσα μας.....

Πάμε γρήγορα λοιπόν στην συνταγή γιατί σ λίγο θα ρθει ο Νίκος με το ντελίβερυ....

 

Τάρτα με καραμελώμένες ντομάτες, πέστο και γραβιέρα

1 μεγάλο φύλλο σφολιάτας (περίπου 30χ50)

3 μεγάλες ώριμές ντομάτες σε χοντρές φέτες ή ντοματίνια ολόκληρα

1 σκελίδα σκόρδου σε φετές

2 κουταλιές ελαιόλαδο

2 κουταλάκια ζάχαρη

 

μερικές κουταλιές πέστο βασιλικού

μερικές κουταλιές κεφαλογραβιέρα σε φλοιδες

πιπερί, αλάτι

ρίγανη

Προθερμαίνετε το φούρνο στους 200 βαθμούς ή στους 180 στον αέρα. Σε ένα μεγάλο τηγάνι  βάζετε το λάδι με την ζάχαρη να κάψει το πρώτο και να καραμελώσει το δευτερο. Τοποθετείτε τις φέτες ντομάτας στην σειρά και πασπαλίζετε με τις φέτες σκόρδου. Αφήνετε τις ντομάτες να ψηθούν για 1-2 λεπτά και τις γυρίζετε και από την άλλη πλευρά. Αφήνετε ξανα για 1-2 λεπτά. Αφαιρείτε από την φωτιά και τις αφήνετε να κρυώσουν για μερικά λεπτά. Πασπαλίζετε με λίγη ρίγανη και αλάτοπιπερώνετε Τώρα υπάρχουν δύο λύσεις. Η θα στρώσετε την σφολιάτα σε μία λαμαρίνα, ή σε μια ταρτιέρα, θα την αλείψετε με το πέστο και θα τοποθετείσετε εκεί πάνω τις ντομάτες, ή θα καπακώσετε τις ντομάτες κατευθείαν στο τηγάνι με τη σφολιάτα σαν μία τάρτα Tatin. Αυτό όμως προυποθετει το χερούλι από το τηγάνι σας να αντέχει τις μεγάλες θερμοκρασίες. Στην δευτρη πρίπτωση την πέστο μπορείτε να την σερβίρετε ξεχωριστα. Σε κάθε περίπτωση θα την ψήσετε για 15-20 λεπτά. Αφήστε την να κρυώσει για μερικά λεπτά μόνο, πασπαλίστε την με πέστο και φλοίδες γραβιέρας και απολάυστε  την όσο είναι ακόμα ζεστή.

 

Πολύ ευκολάκι έ;;; ρεζίλι; Φτουυυυυυυ!!!

Στρούντελ με λαχανικά και σάλτσα τόνου

 

Οι τελευταίες ημέρες ήταν μία φρίκη. Όλη μέρα κουβαλάγαμε, τακτοποιούσαμε, ξεπακετάραμε , καθαρίζαμε και βάφαμε. Ποιος είπε ότι η μετακόμιση δύο πόρτες παραπέρα θα είαι παιχνιδάκι;;; Επιτέλους όλα αυτά  - σχεδόν- τελειώσαν και έφυγε από πάνω μας ένα βάρος. Και ας μην ξερουμε ακόμα που είναι οι κούπες για τον καφέ μας. Και ας κοιμόμαστε ακόμα στο πάτωμα. Και ας μας βλέπουν οι γείτονες που κυκλοφορούμε με τα βρακιά γιατί δεν πρόλαβα να κονταίνω τις κουρτίνες. Σημασία έχει ότι είμαστε στο καινούργιο μας σπιτάκι και ότι έχουμε το βασικότερο. Μια τεράστια ντουλάπα. Και ας μην έχει ακόμα πόμολα. Και ας χρειάζεται να ανοίξω πρώτα τα 5 συρτάρια της ένα ένα ξεκινωντας απο κάτω για να μπορέσω να ανοίξω τις πορτες της. Κι αυτό τουλάχιστον 25 φορές την ημέρα. Κουζίνα ακόμα δεν έχω αλλά ευελπιστώ ότι θα χω σύντομα. δεν έχω δηλαδή που λέει ο λόγος... απλά δεν την έχω όπως την θέλω. Αυτές τις ημέρες λοιπόν θα με συγχωρήσετε αλλά κάνω μόνο τα βασικά. Γάλα και τόστ. Πλάκα κάνω. Δεν έχουμε τοστιέρα. Επειδη λοιπόν κοντευαμε να πάθουμε ανοσία απότο πολύ κινέζικο και επειδλη θα είχαμε επισκέψεις, αποφάσισα να κάνω ένα ειδος στρούντελ με λαχανικά το ποίο μπορεί να σερβιριστει κρύο και ζεστό, σαν κυριως και σαν συνοδευτικό. Για το φύλλο χρησιμοποίησα την ζύμη που είχα κάνει για το Στρούντελ με μήλα εφόσον είναι πανευκολη και γρήγορη. Το στρούντελ έγινε καταπληκτικό  και πολύ πολύ ζουμερό. Αξίζει λοιπόν να λερώσετε τα χεράκια σας για να το δοκιμάσετε. Το συνόδεψα με μία σάλτσα τόνου η οπόια και βρήκα ότι του πήγε καταπληκτικά.

Στρούντελ με λαχανικά

προσαρμοσμένη απο το  βιβλίο του Alfons Schuhbeck "meine Küche der Gewürze"

1 δόση φύλλο χωριάτικο

1 μεγάλο καρότο τριμμένο

1 κλωνάρι σέλινο

1 κόκκινη πιπεριά κομμένη σε πολύ λεπτές λωρίδες

καμια δεκαριά φύλλα κινέζικο λάχανο ψιλοκομμένο

4 κρεμμυδάκια φρεσκα΄ψιλοκομμένα

μια χούφτα μανιταρια σε φέτες

 

1 κουταλάκι ζάχαρη άχνη

1 κουταλιά σέρι

1 σκελίδα σκόρδου λιωμένη

κατα προτίμηση μαιντανό, τζίτζερ, τσίλι, ξύσμα λεμονιού κτλπ

2 κουταλιές λιωμένο αλλά όχι ζεστό βούτυρο

 

Σε ένα μεγλάο τηγανι βάλτε την αχνη να καραμελώσει. Προσθ΄σετ τα λαχανικά και ανακατώστε τα ελαφρά ώστενα σωταριστούν απο όλες τις πλευρές. Σβήστε τα με το σέρι και αν χρειαστεί προσθέστε και ενα φλυτζανάκι ζωμό λαχανικών ή νερό. Αφήστε για 2 λεπτά το πολύ και αφαιρέστε τα απο την εστία. προσθεστε το σκόρφο και τα μυρωδικά και ανακατεψτε τα καλά.

Ανοίκτε το φύλλο και αλίεψε το καλα με βούτυρο. Πασπαλίστε το με τα λαχανικά και τυλίξτε το σφιχτά σε ρολό. Τποθετήστε το με την ραφή προς τα κάτω σε μια λαμαρίνα και αλείψτε το ξανα με βούτυρο. Ψήστε το σε προθερμασμένο φούρνο στους 200 βαθμούς για περίπου 15 λεπτά.

 

Για το ντιπ τόνου

1 κονσέρβα τόνου (περιπου 150 γρ.)

1 κουταλιά κάπαρη

4 αντζούγιες

200 γρ. creme fraiche

2 κουταλιές ελαιόλαδο

αλάτι, πιπερι,

1 πρέζα ζάχαρη

λίγο χυμό και ξύσμα λεμονιού

 

Η παρασκευή του ντιπ είναι απλή. Στραγγίξτε το τόνο απότο κάδι του ή το νερό του και πολτοποιήστε το με ταα υπόλοιπα υλικά στο μπλέντερ μέχρι αν γίνει κρέμα. Μπαχαρίστε το κατα προτίμηση και σερβίρετε το με το στρούτελ κομμένο σε φέτες.

 

Καλή όρεξη παιδάκια μου. Και υπόσχομαι να μην το ξαναφησω να αραχνιάσει.......

 

Και που είστε.....μην ξεχάσετε να πάτε στο παρτι της γλυκειάς μας Φοίβης!!!! Δεν είναι σούπερ;;;;;;

Σπαράγγια στο φούρνο με φρέσκο σκόρδο, καρότα και λεμόνι

Αν και πνίγομαι στις δουλειές, μια ματιά στο χωλ μου και στις 100ντάδες κούτες θα σας πείσει, δεν κρατήθηκα να μην σας δώσω την παρακάτω συνταγή. Αν και βασικά άλλη ξεκίνησα να γράφω, πάλι με σπαράγγια, εξ αιτίας του λιγοστού χρόνου που έχω στην διάθεση μου, άλαξα γνώμη. Φέτος λοιπόν , κυρίως εξαίτίας του καινούργιου ιού με τον οποίο μας έχουν πάρει τα αυτιά, έπρεπε να φανώ ιδιαέτερα εφευρετική όσον αφορά στα λαχανικά εφόσον το μεγαλύτερο μέρος των λαχανικών αυτών που τρώγαμε μπαίνουν πλέον σπίτι μας μόνο σε περιοδικά. Αυτή την Άνοιξη λοιπόν την βγάλαμε κατα αποκλειστικότητα με σπαράγγια, σπαράγγια , έ και λίγα σπαράγγια. Πριν λοιπόν τελειώσει η σεζόν τους, εδώ κατά τις 21 Ιουνίου, έχω να σας δώσω μερικές νέες συνταγές που έχω δοκιμάσει και με έχουν κατενθουσιάσει. Η μία από αυτές είναι και η παρακάτω η οποία εισάγει μια καινούργια μέθοδο θα λεγα στην προετοιμασία τουςγ για μενα τουλάχιστον που τόσα χρόνια τα κανα μ τον κλασσικό τρόπο, βράζοντας τα στην κατσαρόλα με νερό, βούτυρο και λίγη ζάχαρη. Φέτος λοιπόν διαπίστωσα ότι και η μέθοδος του φούρνου είναι εξίσου καλή, αποδοτική, γρήγορη και πιο ξεκούραστη ίσως. Την παρακάτω συνταγή την έχω από το περιοδικό "Lust auf Genuss" το οποίο αν δεν κανω λάθος κυκλοφορει και στην Ελλάδα.... τώρα το αν κυκλοφορει στα ελληνικά είναι άλλο θέμα. Σε κάθε περίπτωση ειναι το μοναδικό γερμανικό περιοδικό που διαβάζω από το τότε που βρίσκομαι σε γερμανικό έδαφος.

Στην συνταγή τώρα. Όπως είπα είναι απλή και ευκολη. Πεντανόστιμη ούτως ή άλλως αλλιώς δεν θα την ανέβαζα εδώ. Αν και στο περιοδοικό την κάναν με φρέσκα κρεμμυδάκια και φυσική βανίλια, εγώ προτίμησα να την κάνω με φρέσκο σκόρδο , κάτι που βρίσκω σπάνια εδώ, και χωρίς βανίλια. Και για όσους ξυνίσαν ήδη τα μουτράκια τους στην ιδέα της βανίλιας με τα σπαράγγια, περιμένετε να διαβάσετε την επόμενη συνταγή για σπαράγγια σάλατα με βανίλια ΚΑΙ φέτα παρακαλώ!!!!!

Σπαράγγια στο φούρνο με φρέσκο σκόρδο, καρότα και λεμονια

250 γρ. σπαράγγια άσπρα

250 γρ. σπαράγια πράσινα

4 μεγάλα καρότα

1 λεμόνι ή λάιμ βιολογικό

4 φρέσκα σκόρδα μαζί με το πράσινο μέρος τους

1 φλυτζανάκι ελαιόλαδο

1/2 ποτήρι ζωμό λαχανικών

φρεσκοτριμμένο πιπέρι

4 κομμάτια χαρτι φούρνου

 

Κόψτε από τα σπαράγγια τις κάτω άκρες  και καθαρίστε τα με το ειδικό εργαλείο. Τα άσπρα σπαράγγια πρέπει να καθαριστούν ολόκληρα, εκτός απο τις μύτες εννοείται, και καμία φορά και δ'υο φορές αν έχετε την εντύπωση ότι ειναι λίγο σκληρά. Από τα πράσινα αρκεί να καθαρίσετε το κάτω τρίτο μέρος. Κόψτε τα πολύ χοντρά σπαράγγια κατα μήκος στην μέση και μοιράστε τα σε 4 κομμάτια λαδόκολας. Αφαιρέστε απο τα φρέσκα σκόρδα τον σκληρό εξωτερικό φλοιό΄, κόψτε τα και αυτά στη μέση κάτα μήκος και μοιράστε τα στα σπαρράγια. Καθαρίστε τα καρότα και ανάλογα με το μέγεθος τους κόψτε τα κατα μήκος, είτε στα είτε στα 4. Σε μια κατσαρόλα κάψτε 2κουταλιές ελαιόλαδο και προσθέστε τα καρότα, Καβουρδίστε τα ελάχιστα, χαμηλώστε την θεμροκρασία και  προσθέστε το ζωμό λαχανικών. Κλείστε το καπάκι και αφήστε τα να βράσουν για περίπου 5 λεπτά. Κατόπιν μοιράστε τα και αυτά μαζί με το ζωμό στα σπαράγγια. Πλύντε το λεμόνι καλά, κόψτε το στην μέση και το κάθε μέρος σε λεπτές φέτες. Μοιράστε τις φέτες λεμονιού στα πακετάκια,περιχύστε με το ελαιόλαδο και κλειστε τα πακετάκια καλά κλεινοντας τα πρώτα στην μεση και μετά στις άκρες. Ψήστε τα σε προθερμασμένο φούρνο στους 200 βαθμούς (αέρας 18) για 15-20 λεπτά περίπου. Ανοίξτε τα πακετάκια , προσθέστε φρεσκοτριμμένο πιπέρι και σερβίρετε τα σκέτα ή με αυγά, κατα προτίμηση ποσέ!!!

Φυσικά μπορέιτε και να χρησιμοποιήσετ μόνο άσπρα η μόνο πράσινα σπαράγγια. Απλά εγώ θεωρώ ότι ενώ τα άσπρα είναι πιο αρωματικά, τα πράσινα είναι πιο νόστιμα. Οπότε ενας συνδιασμός και των δύο δίνει ένα ακόμα πιο καλό αποτέλεσμα.

Σας φιλώ

Παπουτσάκια..... παραλλαγής!

Καλά μου παιδάκια...μην μου πείτε ότι δεν σας έλειψα;;;; Είχα όμως καλή δικαιολογία. Και χαρτί από το γιατρό. Έφυγε το αφεντικό μου για 5 εβδομάδες για να κάνει παρέα στα καγκουρώ και με άφησε στο έλεος του καινούργιου αφεντικού και του ατελείωτου φορκαστ. Καπάκι, ήρθε η μία και μοναδική, και μεταξύ μας για τον Π****** συναδελφος με ένα σπυρί στο πηγούνι σαν το βεζούβιο και αφού εφαγε ένα ταψί κεικ βγήκε άρρωστη για 2 εβδομάδες. Που σημαίνει ότι δεν φτάνει που θα δουλευα στο γραφείο σαν τη χωρίς-το-βαρελάκι-στο-λαιμό-λούση , θα πρεπε να κουβαλάω και το 200 κιλά DELL Inspiron Duo N550 2GB με μπλουτουθ υπολογιστή μου που, ο Σταυρός του Ιησού μπορεί να μην είναι αλλά και τα 7 οροφους σκαλοπάτια που ορκίστηκα να ανεβαίνω κάθε μέρα για να σφιξουν τα μπούτια μου, σαν γολγοθάς μου φαίνονται.

Το επόμενο ήταν ότι αρχισα επιτέλους σάλσα. Η ατυχία είναι ότι πήγα χωρίς το Νίκο εφόσον μου δήλωσε ότι προτιμάει να του κόψω τα ποδάρια από ρίζα παρά να αρχίσει να κουνάει τους γοφούς του σαν τον Ροδίτη, και ο παρτενερ που μου τυχε είχε περισσότερη χάρη όχι απλά από εμένα την σουπερ ντούπερ σαλσοχορευτρια αλλά και από την Dita Von Teese με αποτέλεσμα να έχουμε πρόβλημα με την απόδοχή των ρόλων μας.

Η εβδομάδα ήρθε και έδεσε με το τσιρλιπιπί των παιδιών και με τον χιλιοπεντηκοστό χωρισμό της Σερένας με τον Νταν.  ΟΜΩΣ!!! Ανέβηκα στην χωρίς-αυξηση-εκτίμηση του αφεντικού, έχασα 5 πόντους στα πλέον φιδίσια μπούτια μου, έμαθα να χορευω σάλσα και να κάνω φούρλες, και το καλύτερο.... πιστευω ότι έρχεται ακόμα.....  δεν ξέρω πιο θα είναι αυτό αλλά αποκλειεται όλα αυτά να τα περασα χωρίς λόγο. Και εννοείται ότι δεν είναι το καινούργιο μου μπλε φουστάνι. Ούτε τα Χουγκο μπος πέδιλα. Ούτε η μαυρη Λονγτσαμπ τσάντα. Να συνεχίσω;

Το θέμα είναι ότι αυτό το καιρό κατάφερα να νηστεψω. Που λέει ο λόγος δηλαδή. Η πρώτη εβδομάδα κύλησε καλά. Δεν φάγαμε κρέας αλλά φάγαμε όλα τά υπόλοιπα. Λαχανικά, όσπρια, τυριά, ομελέτες κτλπ... αυτό συνεχίστηκε και την δευτερη εβδομάδα  με την προσθήκη διαφόρων ψαρικών και τώρα την τρίτη εβδομάδα πλεόν αρχίσαμε να τρώμε πολυυυυυύ προσεκτικά κρεας μην τυχόν και μας πέσει βαρύ.

Ένα από τα αγαπημένα μου φαγητά λοιπον αυτή την σύντομη για μένα περιοδο της νηστείας ήταν οι γεμιστές μελιτζάνες. Τόπος προέλευσης το θερμοκήπιο κάποιου που δεν μας ενδιαφέρει προς το παρόν. Ως παιδί του χωριού που περιμενε να φάει την πρώτη,μετά τον μακρυ χειμώνα, ντομάτα,  και αυτή αγορασμένη και άνοστη, την περίοδο του Πάσχα και την πρώτη μελιτζάνα τον Ιούλιο, εδώ του δινω και καταλαβαίνει.

Αποφάσισα να κάνω τις μελιτζάνες κατα δύο τρόπους. Μία γεμιστή με κουσκους αντί για κιμά ή ρύζι και μια με ένα απλό ντρέσσινγκ με Buttermilk. Δεν μπορώ να αποφασίσω ποια εκδοχη ήταν καλύτερη εφόσον η καθεμια είχε την χάρη της. Πάμε λοιπόν στις συνταγές.

 

Μελιτζάνες γεμιστές με κουςκους και Mango Chutney

Προσαρμοσμένη από το περιοδικό Kreativ Küche

Για 4 μερίδες

4 μεγαλές μελιτζάνες κομμένες κατα μήκος στη μέση

200 γρ. κουςκους

300 γρ. ζωμό λαχανικών

1 καρότο σε κυβάκια

1 κολοκυθάκι σε κυβάκια

1 κόκκινη πιπεριά σε κυβάκια

100 γρ. ανανά σε κυβάκια

200 γρ. τυρί φέτα σε κυβάκια

μια πρέζα κάρι

αλάτι, πιπέρι

2 κουταλιές ελαιόλαδο για τα λαχανικά

ελαιόλαδο για τις μελιτζάνες

Μια πρέζα τσίλι (προεραιτικά)

 

Πλύντε τις μελιτζάνες και με ένα κουταλάκι αδειάστε κάμποσο από το εσωτερικό τους όπως στα παπουτσάκια ή στο ιμάμ. Βάζετε το ζωμό να βράσει και αφού τον αποσύρετε απότην φωτιά ρίξτε μέσα το κουσκους. Σκεπάστε το και αφήστε το για πε΄ριπου 10 λεπτά να φουσκώσει.

Ανάψτε το φούρνο στους 180 βαθμούς. Σε ένα μεγάλο τηγανη, ρίξτε το λάδι και αφού κάψει τηγανήστε ελαφρά τις μελιτζάνες. Αφήστε τις επάνω σε ένα αποροφητικό χαρτί να στραγγίξουν καλά. Αυτό μπορειτε να το κάνετε και από την προηγούμενη.

Σε ένα άλλο τηγάνι προσθεστε τις 2 κουταλιές ελαιόλαδο και καβουρδίστε τα λαχανικά μαζί με τον ανανά. Ανακατέψτε τα με το κουσκους και την φέτα, αλατοπιπερώστε και προσθέστε κάρυ και τσίλι κατα βούληση. Γεμίστε με το μειγμα τις μελιτζάνες και ψήστε τις για περιπου 15-20 λεπτά. Σερβίρετε τις με το Mango Chutney.

Mango Chutney

600 γρ. Μανγκο σε κομματάκια

600 γρ. πορτοκάλια φιλεταρισμένα

400 γρ. κρεμμύδια ψιλοκομμένα

6 σκελίδες σκόρδου ψιλοκομμένες

250 γρ. μηλόξυδο

μερικά τσίλις ξεσποριασμένα και ψιλοκομμενα

1 χούφτα σταφίδες ξανθιές

300 γρ. ακατέργαστη ζάχαρη

1 αστεροειδη γλυκάνισο

μισό ξυλάκι κανέλας

1 γαρύφαλλο

 

Βάλτε τα κρεμμύδια και τα σκόρδα στο ξύδι να βράσουν σε χαμηλή φωτιά μέχρι να γίνουν διάφανα. Προσθεστε τα υπόλοιπα υλικά και αφηστε τα να βράσουν για περίπου 20 λεπτά. Αν χρειαστεί προσθέστε ελάχιστο νερό. Αφαιρέστε το κατσαρολάκι από την φωτιά και β'αλτε το  Chutney αμεσως σε καθαρά βάζα. Διατηρηστε το στο ψυγείο.

 

Η δευτερη συνταγή είναι εμπνευσμένη από την ξαδέλφη του Νίκου, την υπέροχη Ζαχαρένια η οποία δυστυχώς δεν μας κάνει το τραπέζι όσο αρκετά θα ήθέλα, δηλαδή κάθε μέρα. Αυτή βέβαια ψήνει τις μελιτζάνες σκέτες απλά με λίγη ρίγανη αλλά αυτο μας παραείναι υγειινό γι αυτό και το πέρασα λίγο από το  Pimp my Eggplant και ειδού το αποτέλεσμα.

 

Μελιτζάνες ψητές με ντρεσινγκ γιαουρτιού

4 μελιτζάνες κομμένες κατα μήκος στην μέση

1 σκελίδα σκόρδο κομμένη στην μέση

λίγη ρίγανη

λίγο θυμάρι

2 κουταλιές ελαιόλαδο

αλάτι πιπέρι

 

Για το ντρέσινγκ γιαουρτιού

200 γρ. γιαούρτι

100 γρ. ξυνόγαλα

1 σκελίδα σκόρδο λιωμένη

2 κουταλιές ελαιόλαδο

αλάτι, πιπέρι

μια πρέζα κύμινο

2 κουταλιές σουσάμι

1 κουταλιά μαυροκούκι

μερικές κουταλιές ρόδι (προεραιτικά)

 

Ανακατέψτε όλα τα υλικά, εκτός από το ρόδι , σκεπάστε τα και αφήστε τα στο ψυγειο να σφίξουν.

Στρώστε μια λαμαρίνα φούρνου με λαδόκολα και τοποθετήστε τις μελιτζάνες με την κομμένη πλευρά προς τα πάνω. τρίψτε την επιφάνει με το σκόρδο, και πασπαλίστε μ το ελιόλαδο και τα μπαχαρικά. Ψήστε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για περίπου 30 με 40 λεπτά, αναλογα με το μέγεθος της μελιτζάνας. Σερβίρετε σε πιάτα, περιχύστε με το ντρέσσινγ και πασπαλίστε με το ρόδι.

Αουφβιντερζεν

Κοτόπουλο ψητό με σάλτσα φράουλας και κουσκους με λαχανικά

Αυτή ή εβδομάδα ήταν λίγο αγχώδης. Στο γραφείο να γινεται πανικός, σπίτι να μην προλαβαίνω με τα ραντεβού και τις υποχρεώσεις και η άδεια να πλησιάζει και να μην εχω ετοιμάσει ακόμα τίποτα. Γι αυτό και σήμερα αποφάσισα να μην κάνω τίποτα, να μην πάω πουθενά, να μην δώ κανέναν και να την αράξω στο σπίτάκι μου και συγκεκριμενα στο μπαλκονάκι μου και να απολάυσω για πρώτη φορά για αυτη την εβδομάδα ένα φαγητό της προκοπής, το οποίο δεν θα γινει στο πόδι και δεν θα φαγωθεί μέσα σε 5 λεπτά! Ταυτόχρονα θα έπρεπε να είναι κάτι ελαφρύ, οχι πολύ ζεστό και, γιατί όχι, και λίγο υγειινό!  Την λύση μου την έδωσε το βαζάκι με τις φράουλες με μπαλσάμικο που είχα μεσα στο ψυγείο. Η γέυση τους με είχε ενθουσιάσει και ήθελα όπωςκαιδήποτε κάποια στιγμή να κάνω μια παραλλαγή τους για να συνοδέψω κάποιο φαγητό! Αυτή η κάποια στιγμή λοιπόν ήταν σήμερα. Θα έκανα μια σάλτσα με φράουλές με την οποία και  θα συνόδευα τα στήθη κοτόπουλου που είχα στην κατάψυξη. Για συνοδευτικό αποφάσισα να κάνω ενα κουσκους το οποίο και προτιμώ από το πλιγούρι γιατί είναι πιο ντελικάτο. Το πάντρεψα όμως και με μερικά λαχανικά γιατι μας έλειπε ακόμα ο υγειινός παράγοντας,  με λίγο ξύσμα από λάιμ για το άρωμα καθως και με  κόλιανδρο για να δεσει με την γλύκα της σάλτσας. Το αποτέλεσμα ενθουσίασε όχι μόνο εμένα αλλά και τους υπόλοιπους της οικογενείας. Ακόμα και η Εμμελεια έφαγε ενα μπωλάκι από το κουσκους. Ο Νίκος δε είπε ότι ήταν το καλύτερο φαγητό που του φτιάξα αυτό το χρόνο. Η σάλτσα καταπληκτική και φρουτώδη αλλά όχι σε σημείο που να νομίζεις ότι τρώς μαρμελάδα και το κουσκους αέρινο, μυρωδάτο και πεντανόστιμο! Το δε κοτόπουλο, τρυφερό και πεντανόστιμο.

 

Πάμε στην συνταγή λοιπόν

Κοτόπουλο ψητό με σάλτσα φράουλας

Για 4 άτομα

4 στήθη από κοτόπουλο

αλάτι πιπέρι

3 κουταλιές ελαιόλαδο

 

σάλτσα φράουλας

3 κουταλιές σιρόπι φράουλας

2 κουταλάκια μαρμελάδα φράουλας με τουλάχιστον 45% φρούτα

400 μλ ζωμό κοτόπουλου

100 μλ χυμό πορτοκάλι

2 κουταλιές μπαλσάμικο

μια πρέζα τσίλι

αλάτι, πιπέρι

2 κουταλιές βούτυρο

 

κουσκους με λαχανικά και λάιμ

150 γρ. κουσκους

400 μλ ζωμό λαχανικών η κοτόπουλου

1 κρεμμύδι

2 κρεμμυδάκια φρέσκα

1 μεγάλο καρότο

1 ματσάκι κόλιανδρό

το ξύσμα από ένα λαιμ

μια πρέζα τσίλι

αλάτι πιπέρι

4 κουταλιές ελαιόλαδο

 

 

Προθερμαίνετε το φούρνο στους 150 βαθμούς.Αλατοπιπερωνετε το κοτοπουλο καλά.  Βάζετε το λάδι να κάψει και καβούρδίζετε το κοτόπουλο από όλες τις πλευρές. Το βάζετε σε ένα πυρέξ και το τοποθετείτε το φούρνο για 15 περίπου λεπτά. Στο λάδι που έμεινε στο τηγάνι προσθέτετε το σιρόπι ξανατοποθετείτε στην εστία και ανακατευετε για μερικά δευτερόλεπτα. Σβήνετε με το ζωμό κοτόπουλου και το αφήνετε να σωθεί μέχρι να μείνει το 1/3 σε ποσότητα. Προσθέτετε την μαρμελάδα (να μην έχει κομματάκια), το χυμό πορτοκάλι, το Μπαλσάμικο και το τσίλι και σιγοβράζετε μέχρί να μείνει και πάλι το 1/3 περίπου. προσθετετε το παγωμένο βούτυρο και ανακατευετε καλά. Αλατοπιπερώνετε. ΄

Αν έχετε ψηστιέρα τότε καλύτερα να κάνετε το κοτοπουλο εκει. Η γευση του καπνιστού κρέατος ταιριάζει καταπληκτικά με την συγκεκριμένη σάλτσα.

 Για το κουσκους ψιλοκόβετε όλα τα λαχανικά. Ζεσταίνετε το λάδι και καβουρδίζετε αρχικά το κρεμμύδι και τα καρότα και μετά προσθέτετε τα φρέσκα κρεμμυδάκια, ΄το  ξύσμα, το τσίλι και το ζωμό. Με το που θα αρχίσει ο ζωμός να βράζει προσθετετε το κουσκους, ανακατευετε γρήγορα και αποσύρετε από την εστία. Μην το αφήσετε παραπάνω γιατί θα παραβράσει και θα γίνει νιανιά. Το αφήνετε ξεσκέπαστο για 5 λεπτά περίπου μέχρι να φουσκώσει. Αλατοπιπερώνετε και προσθέτετε το ψιλοκομμένο κόλιανδρο. Ανακατευετε καλά.

Σερβίρετε με το κοτόπουλο κομμένο σε φέτες και την σάλτσα. Συνοδέψτε το με ένα παγωμένο άσπρο κρασί. Από ποιο κτήμα δεν ξέρω. Η επαφή μου με τα ελληνικά κρασιά είναι μικρή. Σίγουρα όμως θα πρέπει να είναι κάποιο φρουτώδη…. ίσως κάποιο μοσχάτο με ένα τικ απο ροδάκινο…. περιμένω όμως και τις δικές σας ιδέες!

 

Καλή απολαυση!!!!

Zαρζαβατολογίας απαύγασμα!

*Τις τελευταίες μέρες ξεπατώθηκα δια τας πολλάς εξορμήσεις εις τας εξοχάς. Εκεί βαρέθηκα τα γυροπιτόνια και τα τζανγκφουντάδια. Η ομορφάδα της φύσης μου άνοιξε την όρεξη για ζαρζαβάτι. Με βάρεσε κι ο ήλιος κατακούτελα. Οπότε ως φυσικό παρελκόμενο μου βγήκαν και θεολογικές ανησυχίες (Αυτό κάποια στιγμή πρέπει να το αναφέρω σε έναν ειδικό, δηλαδή ψυχίατρο με ειδίκευση στο θρησκευτικό παραλήρημα): Σκέφτηκα λοιπόν … εφόσον ο άνθρωπος είναι το τελευταίο δημιούργημα του Θεού (επιβεβαιωμένο αυτό κι από τις φυσικές επιστήμες) ποιά η σχέση του με τα άλλα δημιουργήματα; Δεν θα επεκταθώ στα μέταλα, τα νερά, αέρια ή ζώα κι ούτε θα αρχίσω τα οικολογικά μου. Θα μείνω στους καρπούς της γης, της μάνας μας. Αφού προϋπήρχαν του ανθρώπου δεν είναι λογική η μεταφυσική ύπαρξή τους στο γονότυπό μας; Δεν κληρονομήσαμε ιδιότητές τους; Δεν μπορούμε σε αυτά να δούμε τους εαυτούς μας; Μπορούμε, καραφλιασμένοι από τους στοχασμούς μου αναγνώστες! Μπορούμε και θα σας το αποδείξω αιφθής αμέσως με το παρόν λογίδριον.

18 του μήνα σήμερα και θα αναφερθώ σε 18 ευλογημένα προϊόντα της γης. Τυχαίο; Δε νομίζω! Θα σας εξηγήσω παρακάτω, γιατί σήμερα σας έλαχε να σας υποβάλω σε αυτή την έκριση σιαλώδους υγρού! Ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη αν οι προσωπικές μου απόψεις περί γεύσης δεν σας βρίσκουν σύμφωνους. «Γούστα είπε ο βάτραχος κι έφαγε το σαπούνι…» Συγγνώμη και στα καρπά που περιγράφω με αρνητισμό. «Περί γούστου… κολοκυθόπιτα!»
Διάλεξα 18 καρπούς να μας ανάγουν στις φιγούρες των πρωταγωνιστών της ζωής μας!!!
(Να δείτε που σε κάθε ζαρζαβάτι θα βρείτε τουλάχιστον ένα πρόσωπο
της ζωής σας που να ταιριάζει! Βρείτε καινούρια παρατσούκλια, φασουλίνες μαραθούλιδες και κουκιά μου…)

Πάμε λοιπόν:

1. Σιτάρι: ΣΕ ΠΑΤΗΣΑ; ΜΕ Γ@... ΕΛΙΩΣΕΣ!!! Βασικότατο συστατικό της καθημερινότητάς μας. Αλλά του φερόμαστε βαύναυσα… Το τσακίζουμε κυριολεκτικά για να πάρουμε αυτό που θέλουμε – αλεύρι. Το ίδιο κάνουμε σε γονείς, συγγενείς, φίλους, συντρόφους. Ψυχολογία του δεμένου γαϊδάρου. Είμαστε ντιπ γαϊδούρια!
2. Ελιά: ΔΕ ΖΩ ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ! Έχετε κρατήσει ποτέ Σαρακοστή αλάδωτη; !!! Μοιάζει με όλες τις σχέσεις εμπιστοσύνης, που χρειαζόμαστε στη ζωή μας για να είμαστε αυτοί που είμαστε.
3. Ντομάτα: ΓΙΑ ΜΙΑ ΖΩΗ!!! Θυμάστε πότε φάγατε την πρώτη σας ντομάτα; Ούτε εγώ! Την αγαπάμε από τότε που δεν έχουμε πια σαφείς αναμνήσεις και θα την έχουμε παρέα μέχρι το τέλος μας ή μέχρι να μας την κόψουν οι γιατροί! Το ίδιο συμβαίνει με το καρότο, τα αδέρφια μας, τα χούγια μας.
4. Σκόρδο: ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ! Με ένταση στη γεύση (κι όχι μόνο) κάνει καλό στην καρδιά μας, όπως οι αληθινοί φίλοι στην ψυχή μας.
5. Κρεμμύδι: ΕΧΕΙΣ ΜΙΑ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΜΕ ΣΥΝΕΠΑΙΡΝΕΙΣ! Τί θα ήταν η ζωή μας χωρίς δάκρυα συγκίνησης; Μοιάζει με τους καλούς δασκάλους, με ανθρώπους που θαυμάζουμε, με αυτούς που με τα λόγια ή τις πράξεις τους μας ταξιδεύουν στους ουρανούς του παραδείσου που ψάχνουμε.
6. Πατάτα: ΛΙΩΝΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ! Καλόβουλη, πάντα παρούσα, βρίσκει άπειρους τρόπους να είναι δίπλα μας. Μήπως σας θυμίζει τη μαμά σας;;;
7. Μαρούλι: ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ! Δροσερό κι αγαπημένο. Πρέπει να περιμένουμε την εποχή του για να το χαρούμε! Σαν το λάχανο, σαν το αγγούρι, σαν τις αγάπες που ζούμε χώρια τους και τους συναντούμε κάποιες φορές το χρόνο.
8. Άνηθος-Δυόσμος-Μαϊντανός: ΤΑ ΠΑΡΕΑΚΙΑ ΜΟΥ! Κάθε φαγάκι θα μπορούσε να μαγειρευτεί χωρίς αυτούς. Αλλά δεν θα ήταν το ίδιο… Το ίδιο συμβαίνει και με τις παρέες μας, που χρωματίζουν τις ζωές μας. Προσοχή όμως, γιατί το ανακάτεμά τους μπορεί να δημιουργήσει άσχημες καταστάσεις, τόσο στην κατσαρόλα, όσο κι έξω από αυτή. Για το κοτσομπολιό μιλάω…
9. Μελιτζάνα: ΑΡΧΗΓΕ ΜΟΥ! Δυναμικότατη μορφή με ηγετικές ικανότητες, δεν περνά ποτέ απαρατήρητη, κάνει αίσθηση παντού. Κι εμείς δεν χορταίνουμε να τη χαιρόμαστε.
10. Αγγινάρα: ΕΙΣΑΙ ΤΟΣΟ ΑΛΛΙΩΣ! Έχετε ποτέ καθαρίσει αγγινάρες; Τρελλή προετοιμασία για να τη γευτείς. Κι όμως αξίζει τον κόπο. Όσο πιο περίπλοκη κι αλλόκοτη, τόσο πιο νόστιμη. Από παιδί, σαν άλλος Καραγκιόζης ονειρευόμουν να τη βάλω στη ζωή μου κι είναι πλέον ο ορισμός της έκπληξης, του οριστικού θανάτου της ρουτίνας. Όπως ακριβώς κι όλα τα «φρικιά», οι ξένοι, οι «εξωγήινοι», οι τρελλοί.
11. Κολοκύθα: ΠΡΙΝ ΣΕ ΓΝΩΡΙΣΩ ΣΕ ΕΨΑΧΝΑ ΚΑΙ Σ’ ΑΓΑΠΟΥΣΑ! Σε ενήλικη ηλικία πρωτοδοκίμασα κολοκύθα σε αλμυρή μορφή. Ευγενής, φινετσάτη, ήπια, βελούδινη, σεμνή, γκουρμέ γεύση. Μου θυμίζει τους «ακριβούς», μποέμ, ανέστιους αγγέλους. Δόξα τω Θεώ έχω δοκιμάσει κι από αυτούς και δεν τους αλλάζω με τίποτα, γιατί είναι όλα αυτά που πάντα ονειρευόμουν!
12. Πράσο: ΚΟΛΑΣΜΕΝΗ ΜΟΥ ΛΑΤΡΕΙΑ! Μουυυουουουυυυυυύρλια! Σταματημό δεν έχω… Σταματημό όμως δεν έχουν κι οι κοιλιακοί πόνοι και τα γουργουρίσματα μετά! Κι ενώ ξέρω τί με περιμένει, απλά δεν μπορώ να αντισταθώ! Πόσες πρασοπράξεις δεν κάνουμε καθημερινά; Αλλά αφού το ξέρουμε και παρ’ όλα αυτά το θέλουμε τόσο πολύ που το κάνουμε ξανά, εεεε καλά να πάθουμε! Δηλώνω αμετανόητη…
13. Ρόκα: ΜΟΥ ΤΗ ΣΠΑΣ ΚΑΙ ΣΕ ΠΑΩ ΜΕ ΧΙΛΙΑ! Πώς μπόρεσε αυτό το πικρό φυτό να μπει στις σαλάτες μου, στις μακαρονάδες, πίτσες κλπ. μου ακόμα δεν το έχω καταλάβει. Σχέση πάθους με σαδομαζό καταστάσεις! Όσο με πληγώνεις, τόσο με πορώνεις! Ταιριάζει και στους φίλαθλους…
14. Καρύδι: ΧΤΥΠΑ ΜΕ! Σκληρό και δύσκολο. Αλλά ο καρπός μας αποζημειώνει. Όπως άλλωστε και τα περισσότερα ξηροκάρπια… Σπάστε και διαλύστε φλοιούς κι απολαύστε την εσωτερική αλήθεια! Υπάρχει δυστυχώς και μια μικρή πιθανότητα να είναι άδειο ή σάπιο, αλλά αξίζει το ρίσκο.
15. Χόρτα: ΑΓΡΙΜΙΑ ΚΙ ΑΓΡΙΜΑΚΙΑ ΜΟΥ! Ποιός δεν γοητεύεται από το ατίθασο, το άγριο που είναι συγχρόνως κι αγνό; Ποιός δεν θέλει να γητεύσει και να δαμάσει θηρία; Συνήθως βέβαια αυτό δείχνει υποθάλπον σύνδρομο ανωτερότητας, ίδιον των ανθρώπων με χαμηλή αυτοεκτίμηση.
16. Αβοκάντο: ΣΙΓΑ ΤΑ ΜΟΥΤΡΑ! Η μορφή ή η φήμη του μας προκαλεί να ακολουθήσουμε τη μόδα και να το δοκιμάσουμε. Και τελικά ανακαλύπτουμε πως είναι υπερεκτιμημένο κι ανίκανο να μας δώσει αυτά που περιμέναμε από αυτό.
17. Κολοκυθάκια: ΚΟΛΟΚΥΘΙΑ ΜΕ ΤΗ ΡΙΓΑΝΗ! Τα συμπαθώ, αλλά πρέπει να παραδεχτώ το άνευρο, σεμνότυφο χαρακτήρα τους. (Όσοι έχετε κάνει δίαιτα, σίγουρα έχετε φάει νερόβραστα κολοκύθια και ξέρετε πολύ καλά για τί πράγμα μιλάω. Για κάθε μπουκιά χρειαζόμαστε μισό λεμόνι, μπας και δώσουμε γεύση…) Με ό,τι κι αν τα μαγειρέψεις παίρνουν την γεύση του. Συσχηματίζονται. Δεν την αντέχω την έλλειψη προσωπικότητας. Άσε που μπορούν κάλλιστα να γίνουν κόλακες, γλύφτες, ψεύτες, νερουλοί, βαρετοί τύποι!
18. Ρεβίθι: ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΟΥΜΕ! ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ, ΛΥΠΑΜΑΙ! Πρήξιμο που έχω φάει από μικρή για όλες τις θρεπτικές αξίες που έχει… Το εκτιμώ πραγματικά, αλλά έχω μια δυσανεξία βρε παιδί μου. Μου θυμίζει όλα τα άξια, που δεν μπόρεσα να αγαπήσω! Και πολλές φορές γίνομαι εγώ ρεβίθι. Όπως π.χ. τώρα που θα διαβάσετε αυτό το κείμενο και θα με αρχίσετε στην καζούρα, θα με πιάσει το παράπονο. Όπως κι άλλες φορές που απορρίπτομαι για διαφόρους λόγους. Σκέφτομαι πάντα το ρεβίθι. Αυτό στενοχωριέται που εγώ δεν το χωνεύω; Σιγά μη κάτσει να ξεφλουδιστεί για μένα. Έτσι σκέφτομαι κι εγώ και δεν σκάω και λέω: Σε όποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε! Τί έχετε ρεβιθάκια όλου του κόσμου να χάσετε από την ύπαρξη μπαζογούστιδων;

Τα καρυκεύματα, ζυμαρικά, κρεατικά, ψαρικά … άλλη φορά! Αλλά κι εκεί τα ίδια μπορείτε να δείτε και να κάνετε άνετε πίνακες κοινωνικής ανάλας!
Προς το παρόν απλή αναφορά κάνω στα φρουτάκια για να δανειστώ ένα κερασάκι να το βάλω στην τούρτα και σιγά σιγά να κλείσω τις σκέψεις μου, να πάτε να φάτε κάνα αγγουράκι, αν είστε σε δίαιτα και σας έβαλα σε πειρασμό….
Ποιά τούρτα; Των σημερινών γενεθλίων; Ποιός θα την φτιάξει; Όχι εγώ! Είμαι χείριστη μαγείρισσα και ζαχαροπλάστρια!!! Αυτά είναι αρμοδιότητα του ιμάμ μου!
ΙΜΑΜ - Υλικά:
Μελιτζάνα: Δραστήρια σε όλους τους τομείς: Εργασία, οικογένεια, μεράκια, χορό, όνειρα-φαντασία και σίγουρα στην κουζίνα!
Κρεμμύδι: Έχει τρόπο να με συγκινεί!
Σκόρδο: Τη θεωρώ μια από τις αληθινότερες σχέσεις της ζωής μου.
Λάδι: Μου είναι απαραίτητη πλέον.
Ντομάτα: Τη θέλω μαζί μου μέχρι το τέλος.
Μαϊντανός: Κάνει πολύ καλή παρέα!

Ποιά είναι αυτή η ιμάμ μου;
Η Βάσω είναι το ιμάμ μου. Eγώ τη λέω ιμάμ, αλλά αυτή είναι παπουτσάκι!!!! Κιμάς είναι ο άντρας της με όλα τα θετικά του καθαρόαιμου κρέατος… Και πάνω τρίψανε και γαλακτοκομικά παράγωγα – τυριά. Τα «παράγωγα» που παρήγαγαν είναι δύο εκπληκτικές κοράκλες! Κι η τούρτα ετοιμάζεται για τα πρώτα γενέθλια της μικρής, σήμερα 18 του μήνα!
ΠΟΛΥΧΡΟΝΗ ΝΟΣΤΙΜΙΑ ΜΟΥ!

Μας λείπετε! Μετράμε μαζί σας αντίστροφα το χρόνο….
Να βάλει ο καλός μου το ζυμωτό ψωμί και το πιοτί να έρθει και το «παπουτσάκι» να καλοπεράσουμε σε τραπέζια ατελείωτα. Και φυσικά… να τη λαδώσω τη φετούλα μου, το φατσουλίνικο νινάκι μου…!


Πάντα καλή να ‘ναι η όρεξη όλων μας!
Και δόξα τω Θεώ υπάρχουν ταλέντα σαν το ιμάμ μου που με μεράκι και μαεστρία ανακατώνουν τα υλικά και μπορούν να μας εκστασιάσουν… Έτσι θα δοκιμάζουμε πάντα κάτι νέο και ακόμη και σε εκείνα που δεν μας πολυαρέσουν, με τους νέους τρόπους της… θα γλύφουμε τα δάχτ’λα… Έτσι και στη ζωή: Όσοι άνθρωποι, τόσοι και τρόποι…!!!!
Με όλη μου την αγάπη
Μ.Θ., για κάποιους «το Μαρούλι ή Μαρουλίνι»
(Έτσι με φωνάζουν 2-3 κατ’ αποκλειστικότητα, λόγω ατελείωτης αδυναμίας που τους έχω.
Μη τολμήσει να με αποκαλέσει έτσι κανείς από εσάς, γιατί θα σας καλέσω για φαγητό και θα μαγειρέψω ΕΓΩ! Κι αυτό είναι ΑΠΕΙΛΗ, πιστέψτε με… χαχαχαχαααααααααα)*

Υ.Γ. Το παραπάνω γραμματάκι το πήρα σήμερα και ΕΠΡΕΠΕ να το μοιραστώ μαζί σας!!!